บทวิจารณ์ภาพยนตร์ เรื่อง พุ่มพวง ดวงจันทร์
บทวิจารณ์ภาพยนตร์
เรื่อง พุ่มพวง ดวงจันทร์
พุ่มพวง ดวงจันทร์ ชื่อนี้ คนอายุ 25 ปีขึ้นไป น่าจะรู้จักกันดี พุ่มพวง เสียชีวิตไปเมื่อ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2535
(หลังเหตุการณ์พฤษภาทมิฬไปหน่อยเดียว) คนที่โตมาพร้อมกับเพลงยุคนั้น
ได้ยินเพลงอะไรก็ร้องอ๋อไปหมด ผ่านมาจนถึงวันนี้ ก็ 20 ปีแล้ว ผ่านไปไวเหมือนโกหก เด็กชายที่ฟังเพลงพุ่มพวงจากแม่เปิดให้ฟัง
แล้วช่วยร้องตาม ก็โตขึ้น เห็นโลกมาแล้วช่วงหนึ่ง
หนังพุ่มพวง
แค่ได้ยินว่าจะสร้างขึ้นมาอีกครั้ง ก็ฟังดูน่าสนใจแล้ว หนังถ่ายแบบ 2.35:1
จอกว้างยาวสุด เหมาะที่จะดูในโรงภาพยนตร์ เสียงไทยชัดถ้อย อาจมีสำเนียงเหน่อสุพรรณบุรีบ้าง
มีซับไตเติ้ลภาษาอังกฤษให้ ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่า รู้สึกว่า ซับอังกฤษตัวใหญ่ขึ้น
และคงเปลี่ยนฟ้อนท์ หนังสร้างจากเค้าโครงเรื่องจริงและดัดแปลงจากบทประพันธ์ของ บินหลา สันกาลาคีรี นักเขียนรางวัลซีไรต์
ซึ่งพอเป็นหนังก็มีดัดแปลงเนื้อหา แตกต่างไปจากที่เรารู้จักพุ่มพวงกันไปบ้าง
ชีวิตของพุ่มพวงตอนเด็กๆ ชีวิตแร้นแค้น ขนาดไม่มีโอกาสได้เรียน
จนโตเป็นวัยรุ่น เข้ามาเป็นศิษย์ครูไวพจน์ เพชรสุพรรณ พบรักกับ ธีระพล
หนุ่มนักดนตรีประจำวง ใช้ความสามารถสร้างโอกาสให้ตนเอง จนถึงจุดพลิกผันในชีวิต ต้องออกจากวง
ไปร่อนเร่ใช้ชีวิตตามลำพังผัวเมีย แต่ก็ได้รับการให้อภัย
และมาเริ่มชีวิตนักร้องอย่างจริงจัง มีชื่อเสียงในระดับหนึ่ง จนตั้งวงเป็นของตนเอง
แต่ก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด ผีซ้ำด้ำพลอยให้ต้องผิดหวังและมีเรื่องเศร้าอยู่เสมอ
จนต้องยอมไปซบอกนายทุน เพื่อความก้าวหน้าของวงดนตรี
แต่ยิ่งพุ่มพวงมีชื่อเสียงมากขึ้นเท่าไหร่ ความสัมพันธ์ของเธอกับพลก็ยิ่งแย่ลงเท่านั้น
พุ่มพวงมีความทะเยอทะยาน และมีความฝันที่อยากให้คนในอีกชนชั้นให้การยอมรับ
แต่ความทุ่มเทของเธอ กลับยิ่งทำร้ายเธอเอง คนที่อยู่ในยุคพุ่มพวงดูแล้วก็อาจจะแคลงใจว่า
อ้าว ชีวิตพุ่มพวงเป็นแบบนี้หรอกเหรอ ที่รู้มาตลอดนั่นคือเราเข้าใจผิดหรือ รายละเอียดบางเรื่องถูกยกออกไป
ขีดเขียนเป็นเรื่องใหม่ แต่หากคุณไม่ได้อยู่ยุคนั้น นี่ก็เป็นหนังชีวประวัติของราชินีลูกทุ่ง
ที่นำเสนอในความพยายามของสาวบ้านนอกคนหนึ่งที่แม้แต่หนังสือยังอ่านไม่ออก แต่สามารถจดจำเนื้อเพลงทั้งที่ได้ฟังการอ่านเพียงรอบเดียว
แล้วร้องออกมาเป็นสไตล์ของตนเองได้ ดูเพื่อให้ทราบว่า เหตุใดพุ่มพวง จึงถูกยกเป็นราชินีเพลงลูกทุ่งมาจนถึงปัจจุบัน
สิ่งวิเศษของหนังเรื่องนี้คือ
น้องเปาวลี พรพิมล ที่รับบทเป็นพุ่มพวงเอง ก็คิดว่าเธอเหมาะสมกับบทนี้ จนได้ดูหนังจบทั้งเรื่อง
เหมือนเธอเกิดมาเพื่อบทนี้เลย เสียงร้อง บุคลิก ไม่น่าเชื่อว่าเป็นผลงานการแสดงเรื่องแรก
ส่วน ป๋อ ณัฐวุฒิ ในบทธีระพล เป็นบทที่ดูเหมือนน้อย แต่ได้ใจพอสมควร
ให้เกียรติตัวละครตัวนี้มาก ตัวละครแต่ละตัวในเรื่องนี้
เราไม่อยากตัดสินว่าใครเป็นคนไม่ดีเลย คงเพราะเป็นคนที่ยังมีชีวิตอยู่จริง นี่ก็เป็นอีกข้อจำกัดหนึ่งของการทำหนังชีวิตของคนที่มีตัวตนอยู่จริง
จะไปทำให้เค้าเสียหายไม่ได้ ลูกหลานเค้ายังอยู่ หนังเต็มไปด้วยเพลงประกอบที่คนยุคเราเป็นต้องคุ้นหูรู้จักไปเสียหมด
จะว่าไป เนื้อหาเพลงของพุ่มพวงบางเพลง หากเพิ่งมาเกิดในสมัยนี้ ก็ดูท่าทางคนหัวเก่าจะรับกับเนื้อหาของเพลงไม่ได้
เพลงออกทะลึ่งๆ สองแง่สองง่าม แต่ก็เป็นอารมณ์สนุกสนานของสังคมไทยในยุคนั้น ยุคที่ยังไม่ดัดจริตเคร่งครัดเท่าในปัจจุบัน
อะไรออกมาก็กลัวเด็กเสียคน สังคมเสื่อม โอ๋กันตลอด จำนวนเพลงอาจจะดูเยอะไปจนเหมือนเป็นเอ็มวี
แต่ฟังดูให้ดีดี
แต่ละเพลงบ่งบอกถึงสถานการณ์ในขณะนั้นของชีวิตพุ่มพวง ชีวิตของพุ่มพวง สะท้อนภาพของสังคม ในสมัยนั้น พุ่มพวงโตมากับอะไร
ถึงได้คิดที่จะรวย มีเงิน มีชื่อเสียง ได้รับการยอมรับจากชนชั้นเทวดา พุ่มพวงอยากถ่ายทอดชีวิตของชาวบ้านธรรมดาให้เทวดาได้รับรู้
หนังกล่าวถึงวงการดนตรีลูกทุ่ง ธุรกิจดนตรีในสมัยก่อน
ซึ่งปัจจุบันได้ถูกปรับเปลี่ยนไปมาก บางช่วงบางตอน จะรู้สึกขัดกับผู้สนับสนุนของหนัง
กับป้ายโลโก้ที่ดูเด่นชัด ยินดีที่สนับสนุน แต่น่าจะเนียนกว่านี้
อีกเรื่องที่เป็นความยากของหนังเรื่องนี้ หนังเล่าถึงยุคอดีต จึงต้องเซตฉาก
อุปกรณ์ให้เป็นยุคเก่าๆ ให้หมด ในส่วนความอลังการของฉากคอนเสิร์ต ดูเป็นภาพเจาะไปเสียหมด
ไม่มีมุมกว้างๆ ที่แสดงถึงความยิ่งใหญ่ของราชินีคนนี้ หนังทั้งเรื่องเหมือนสาดไฟไปที่พุ่มพวงเพียงคนเดียว
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น